نوشته ای ناب از زهره حسن بیگی

((داشتم فکر میکردم آدمیزاد چه شبیهِ رودخانه است، نه؟ رودخانه و آدمها، همیشه به یک هیأت و یک ظاهرند. با اینکه همه خبر دارند آبی که دیروز ازینرود میگذشته، گذشته و رفته و رسیده است جای دیگر، اما کسی باور ندارد این رود، رودِ دیگری باشد. آب دیروزی گذشته و رفته و حالا شده چیز دیگر در جای دیگری. و آبهای جدید آمدهاند که آنها هم بروند. با اینحال تا وقتی که آبی در رود هست، به چشم ما هنوز هم رودخانه است، گیرم با آب دیگری.
.
آدمها عوض میشوند. تغییر میکنند. سال به سال و ماه به ماه و روز به روز. عوض میشوند و ما به هیات همان آدم قبل میشناسیمشان هنوز))

کویریات...